W cichym eterze

Też tak często odczuwam... ;)) Dlatego , jak kogoś polubię w necie , to dążę do poznania go także w realu. ;)) To jest możliwe :D A Wiktor jest tego dowodem :) Bardzo ładny wiersz, Andrzeju :) Pozdrawiam serdecznie!

Dziękuję Karioko, natury się nie da oszukać:)

Ej ziomuś, gites nawijka nawet, co prawda temat oklepany, miałki i denny, ale jeszcze nie najgorzej go ogarnąłeś. Problem tkwi gdzie indziej. Fakt, że twoje strofy liczą przeważnie po dwa wyrazy, przy czym ciąg myślowy jest nawet kilkakrotnie dłuższy, sprawia, że czytanie tak rwanego i rozczłonkowanego tekstu, choćby wyszedł nawet spod pióra mistrza, jest czystą katorgą. Pomyśl czasem, brachu o swoich czytelnikach, komponując swe utwory. Chyba, że wychodzisz z założenia, że ze względu na tak mdłą tematykę nikt nie będzie chciał ich czytać.

Zasugerowałabym następujący podział na wersy:jesteś po drugiej stronie ekranu//słowa żeglują w cichym eterze/nie można dotknąć/poczuć/ smakować/są jak mydlane bańki na wietrze/klikniesz i znikną choć kolorowe/jednak oddechu w nich nie poczujesz/nie zadrżą wargi przy czułym słowie/nie zgadnę czego dziś oczekujesz/czasem aniołem w snach się pojawisz/i dotkniesz w sercu miejsca czułego/lecz razem z pierwszym promieniem słońca/znów pozostaję ze swoim ego/odchodzisz niczym poranna zorza/powracasz kreską/kropką myślnikiem/albo odległym głosem z przestworzy/malutką skrzynką/myśli rzutnikiem.