W drodze

jak mrówka wydłubuję kamyki burząc mur purpurowe smugi znaczą ścianę nienawistny pył wdziera się do gardła zabiera oddech czas złowrogo szczerzy zęby wiatr przynosi słowa o miłości dusza ulatuje granice nie istnieją odwiedza zaczarowany ogród przysiada na róży słuchając baśni z tysiąca i jednej nocy pilnuje bym nie usnął w dążeniu do celu a niebiosa wciąż milczą