w szarym kolorze

śmiejesz się lecz w kącikach warg ciągle mieszka smutek zamyślone oczy nie potrafią przebić się przez kurtynę niepewności pomiędzy sensem a spełnieniem jest zagubiona dziewczynka pragniesz przejść na drugą stronę lustra ale wciąż się boisz monotonność dni stała się rutyną lecz noce ciągle bolą ciepłe kolory nie wypełnią pustki bez wiatru nie dopłyniesz do przystani opuść strefę ciszy lepiej wpaść w burzę niż dryfować na łasce losu