wieczór z poezją

odkrywam myśli ukryte w wierszach za oknem szary pochmurny dzień czytam słuchając jak deszcz układa parapetową burzliwą pieśń wyławiam strofy pisane słońcem słyszę szum fali i krzyki mew widzę jak nimfom wiatr włosy plącze a echo niesie perlisty śmiech zapalam lampkę już zmierzch nadchodzi staccato ciągle wygrywa deszcz a w wersach tańczą magiczne słowa i biegną biegną przez knieję w step zmoknięty gołąb drzemie na sośnie wiewiórka z dziupli wystawia nos a ja obracam następną kartkę tobie poezjo oddając głos liryka płynie wartkim strumieniem niczym podróżnik puka do drzwi kto umie kochać ten ją rozumie wie że czasami wyciska łzy