zmierzch jesieni

drzewa nie pieszczą zmysłów wesołym szelestem obdarte z barwnej szaty drżące i zamyślone szukają ciepła w blasku latarni oszronione gałęzie prowadzą srebrny dialog z gwiazdami okryte śnieżna pierzyną usną obojętne na tęsknotę za życiodajną zielenią powiało smutkiem będzie mi ich brakowało rozumiem prawa natury tylko serce się buntuje ale jesteś ty świeża jak wiosna i gorąca jak upalne lato