aby do rana

noc długa niepokój krótki sen dla ciebie to wieczna męczarnia wyciągasz zimne dłonie o pomoc prosisz nikt nie widzi sensu żaden interes by zamienić słowo na dobre o uśmiechu zapomnij widzę odczuwam twój ból jak uratować cię na tratwie sama toniesz jestem blisko wyciągam rękę mimo smutku mogło źle skończyć się dryfowanie w kroplach słonych pośród myśli i słów ludzi bez serc zimnych spojrzeń narzekań i braku współczucia oni biedni nieufni kochają jak im dasz nie nadzieję lecz banknoty zmarnowana wymięta twarz idziesz do kuchni kawa papieros odstawiasz tabletki błagam wróć na drugi brzeg czekam nie zostawię samej we mgle zimno ogrzeje cię