chwyć za rogi

nie śpiesz się zatrzymaj zegar w głowie sprzężoną chwilą nabijaj puste miejsca w sercu biegnę to tylko po ogień co w duchu zapłonie miłość jest niedaleko tuż przed progiem otwórz szeroko oczy oknem świat wpada niezapowiedziany oddalamy się od siebie nie mówimy nic prócz cichego oddechu blady świt wygania w sen gdy deszcz nudzę się chwyć za rogi mnie nieodgadnięty dniu pójdziemy jak w bój