eter

wypowiedzieć słowo z ust nad brzegiem krawędzi przestrzeń zbyt nieogarnięta by znieść to co w sercu by znieść to co w duszy by znieść że coś nie tak w głowie sztorm ciśnienie wzrasta oddaleni od ścian wyciskamy łzy w dłoni twoja dłoń papieros za papierosem nie gaśnie światło ważne by trwać by znieść to co w sercu by znieść to co w duszy by znieść że coś nie tak kochać dopóki oddech wyzwala moc istnienia nie móc spać gdy sny wybudzają noc świat wyzwala nas na krańce eterycznego końca dnia by znieść to co w sercu by znieść to co w duszy by znieść że coś nie tak myśli są po to by kwitła intuicja w sercach wyciągać wnioski w nie czas nie dziwić się bo po co płyniemy w przestrzeni zegar zgasł gwiazdy jak ty rodzą nowe gwiazdy pośród innych tacy sami choć różni by znieść to co w sercu by znieść to co w duszy by znieść że coś nie tak eter otacza życia blaskiem