Hej sokoły

Sztorm stulecia sztandary patrzą W niebo oczom nie wierzę Płonie ognisko płoną ciała Chłopcy idą dziś ginąć za Ukrainę Śmierć niepotrzebnie krąży między życiem a szańcem Nie tędy droga nigdzie nie dojdziemy Drogą donikąd przez przepastne stepy Zanurzam się odpływam szukam czegoś co pozwala zachować ostrożność podczas snu Boję się ludzi uciekam z domu Tak nazywam Polskę oazę spokoju Brakuje odwagi pewności siebie Zakazuję w pamięci i nie potrafię Zapomnieć rodzinnych ogrodów Narodzić się na nowo odświeżyć prawdę mówiąc o pokoju Gdzie siła walki gdzie głód pragnienie umyka miłość ucieka z chwilą Jak chłopak z dziewczyną Istnieje możliwość odbioru osobistego wyczekiwania końca By zacząć od początku żywot Człowieka marnego w obliczu Boga Pokraczną wojną zamykam powieki By nie ujrzeć krzywdy pokrytej popiołem