jam Lach

czas złodziejem spokoju śpij wolnym by nie obudzić się w niewoli wbrew słowom od złotoustych porcelanowy talerz na jego dnie krwawe serce srebrne sztuce barwią rękojeść tłuste palce ociekające wargi ślinią kawałek serca zatrute głoszą wieści śmiech szyderczy niesie echo na ciemnej ścieżce zbuntowani w pełni energii nie oddadzą ziemi jam kto Sławianin Lach od Jaffetowego wnuka wzbiera burza by gnębić od środka we wnętrzu zdrajcy kradną biedne serca karmią słowem czynem haniebnym wysoka góro co widać za przełęczą orlęta młode cierpią gdy orły walczą nadciąga horda ze stron czterech brzęk oręży wiatr wzmaga ducha nie wypalą historii nie złamią karku odwaga siła honor Bóg jednoczy