jedna łza

czas trawi dzień za dniem wczoraj zabijał radość dziecku ciężko podcinają skrzydła mówiąc że za daleko nie dojdziesz wybity z rytmu gubi takt chaos myśli obieg szybkie tętno krwiobieg strach krępuje dłonie wyciągał dłonie nie przytulił nikt nie głaskał po głowie strzał słowotoku z ust gniewnych wydarty jak kartka z matmy w kratę postrzępione ranty duszy pomięte uczucia wymiotować na ich grzech twarde serca twarde głowy mądre zdania nie poskłada ich nigdy umarł na kilka lat setki dni po kilku latach wstał otrzepał kurz zgniłych słów odbudował opanował pogardę jak nowy dom cegła po cegle wcześniej na tym nowym fundamencie stał stary dom jakże uroczy tętnił życiem lecz zły ktoś zniszczył go spłonęło wetrze lecz jedna łza ugasiła pożar wybaczył nie potępił pluli zniósł i to teraz słońce styka się z horyzontem wspomnień dumny w górach gdzie szczyty pokrywa świerk sosny szum w uszach kocha bo kochać chciał