latarnik

nazywam się Skawiński na obczyźnie płynie życie normalnie w sercu z obrazem dawnych czasów tęsknota wyciska wspomnienia obolały po wielu wojnach nie ma siły by się odnaleźć schroniłem się w latarni nad brzegiem morza szum fal śpiew mew w oddali żal co wraca z ojczyzny kocham ją ostatniej nocy zapomniałem o bożym świecie nie zapaliłem latarni ogień nadziei nie zapłoną statek poszedł na dno ja razem z nim włóczęgę czas rozpocząć jestem stary umrę jak pies pod płotem z obrazem dziecinnych lat Polsko kocham cię za to za pieśni co w uszach nie pozwala usnąć