na przekór

rozpychasz się łokciami w tumanie myśli idziesz po szczeblach choć drabina się łamie kładka po niej stąpasz się ugina asfaltowa ulica jak ser jedziesz omijasz znaki na ziemi i niebie odczytujesz zapisujesz chwile te jedyne z najlepszych żyjesz sam sobie w świecie iluzji jak na ekranie w kinie półmrok chowasz się pod łysiną pod czaszką kilka wspomnień nie wspominasz że już nie żyjesz blado trupi wychodzisz na urodziny dziewczyny widzą twoją winę nieumiarkowany niedostępny w pół zgięty wyrzutek natura cię srzywdziła śmierć nie zabija bo nie zabija odbiera bo jej się należy na przekór wiatrom i zmianą wychodzisz niewinny beztroski jak pies młody kilku miesięczny