na pył roztartym

drzewa zastygły w korzeniach ziemia spieczona słońce wypala na skórze czerń tuszu i rzęs ostatnich dni lata liść co opadł zielony był jak ty teraz leży targany wiatrem zgarbił czas kto żyw trawy są suche słabe kładą się ku ziemi tak łatwo nawozem się stać zamykam rozdział jesiennych barw zadumą nie naprawimy świata wad lecz warto się zatrzymać zobaczyć gdy wszystko przemija historia krąży w tył i do przodu co z tyłu teraz na początku życie nie odpływa życie umiera i rodzi się na nowo