nazywałem rzeczy po imieniu

poznałem ludzi bywałem gościem jadłem piłem wódkę z oceanów z wanny z rynny skąpany w alkoholu płukałem gardło kieliszki nieważne każdy pił lub nie pamięta bo zabrania mu religia zbór sekta wszyscy jednako kończymy o świcie piłem piołun gorzkich słów kroczyłem w ciemności losu zatracony w idei chorego ambicjonalizmu nadęty w emocjonalizmie wracałem do domu ciepło wyczuwałem z daleka żona witała włóczęgę smród spoconego wieprza oczy wybałuszone one umiały kłamać ludzie fajni kocham ludzi szkoda wielu zbłądziło nie szukając pomocy odnalazłem się w chorobie dziesięć lat niewoli we własnym ciele nie życzę nikomu walka nieustanna dzień i noc już dobrze okey bez Boga sprawa nie taka błaha szalej za młodu wracaj do domu kochaj mów prawdę nie spowiadaj się nikomu