królowie

tą samą drogą szły miliony w samotności codzienności upływał dzień ubywało wody w dzbanku pragnienie nie do ugaszenia zbrodnia i kara nie narzekał nikt szli w ciszy w strachu owinięci lękiem na sercu ciernie oplatały skronie niby królowie w koronie komory nie w sercu komory pełne płomieni nie nadziei żar zatykał nozdrza dym w kominie droga kamienna wyrastają czaszki białe krok za krokiem łza zabarwiona krwią w sercu z Panem Bogiem nie wszyscy posłusznie szli wyzywali sprzedawali przyjaciół żegnali świat czuli bat ściana wyłożona kulami szara jak mgła mokra od krwi i mięsa ludzie ludziom demonami za dnia w domach kochający rodzice znieczulica wychodzi na ulice