ptaki

pchnął los rzucony w objęcia przestrzeni dal sina dal jak z gniazda młody ptak wyfrunąć napełnione płuca nadzieja że w końcu się uda nigdy nieosiągalny cel widoczny horyzont złudny znak a jednak to miłości tutaj zawsze czegoś brakuje za wysoko za długo może ciebie słodko gorzkich słów ciepła dłoni długich włosów pachnących nocą wplątanych palców miedzy guziki na wysokość piersi teraz gdy Księżyc zagląda bezwstydny do okien sen zabiera gdzieś w nieosiągalne miejsca marzenia krążą oklaski dłoni jak skrzydeł trzepot zatapiam się odrywam od świata jak ptak odpływam nie z tobą lecz z Morfeuszem