nie tak daleko płynie krew

zagubiony nieszablonowy w teatrze życie nie omija nas dlatego że zbyt wiele pragniesz o wielu rzeczach nie wiesz nic prócz tego co istotne wilkom ciebie nie tyka się karmieni przez wilcze oczy zjadamy suchy chleb modlitwy zmienione tak byś klepał przed snem ten sam tekst w niebie Bóg nie słucha nas człowiek dobrym chciał być lecz mamona zaślepiła głód idziemy drogą w złą stronę weź tyle ile potrzeba nic więcej nadzy zrodzeni ubieramy się w szaty ziemi do niej wracamy tą samą drogą z orszakiem z płaczem z szeptem modlitwy Bóg budzi w człowieku życie gdy umiera zastanawiasz się skąd łzy żal pustka samotność czym ją wypełnić by zrozumieć sens czego tak nam brakuje nie wiem wszystkiego bo i po co marne życie marne człowieczeństwo piszę jest ciepło i cicho nie tak daleko płynie krew