świat szakali

świat nazywam nieboskim wypełniony farbą pejzaż pełny trosk obraz dnia za dniem noc bywa długą niekończącą się opowieścią w trudzie zdobyty chleb płacz rzadko śmiech zmęczenie niekończącym bólem mówisz że jest dobrze chyba jak psu na łańcuchu trzymają nas krótko skrępowani odczuwamy niepokój wolność odpływa wolność kojarzy mi się gdy byliśmy dziećmi beztroscy wciąż głodni wiedzy szkoła wskazała miejsce w ławce teraz wieczorem rozmyślam na murku człowiek potomek aniołów lub bogów którzy zeszli z nieba na ziemię jak podają pisma nie wiem jestem skutkiem przed umieraniem żyli korzystali nie pozostał żaden co wiedział jak uwolnić z jarzma ludzkiej nienawiści zazdrości niegdyś pewnie świat był lepszy wieczny cywilizacja kładzie się ku ziemi jak zboża po silnym wietrze niewolnicy pracują ja się trudzę zamykam rozdział zamykam oczy amen