niebo

zaklęty spoglądam w niebo w kieszeni wymięte skręty odpalam jednego patrzę przez szkiełko płynie czas gwiazdozbiory jak ja nie mogą stać w miejscu płynie rozciągnięta przestrzeń odjechać w eter zatracić się choć na jeden dzień każda noc inna niczym kobieta zmienna stoję na rogu Leon śmieje się ze mnie co ci chłopie przecież z ziemi chleb czego więcej chcieć odlecę stąd gdzie prawdziwy dom zapalę świecę oddam pokłon nie znajdę nienawiści zanurzony w miłości toń po co być niewolnikiem bo ktoś nam wmówił że tak dobrze tak ma być pracuj a garb sam urośnie