niedziela

spokojnej niedzieli deszcz opadł dumni niczym konie po betonie jak dzieci biegniemy po kałużach zmoczone dłonie swetry wpuszczone z Leonem idziemy przed życia obieg krew wzburzona w żyłach zawija fale w sakwie pół chleba wino i słonina pod górę z uśmiechem życie się budzi w nas siła dławi się damy jej upust jeszcze kilka chwil przed świtem słońce nisko ściska promienie w ramionach z niego dobry kolega jest gość znamy się od dziecka ta sama krew ze mnie ciemny blondyn on rudy jak rdza w niczym nie przeszkadza wymiana zdań rozumiemy się jak dwa łyse konie zawsze naciąga rozmowę idę do domu