poziomki jak sekundy

muzyka deszczu gra szerokim echem szumi las po dzbanuszkach na konwalii wisi ciężko rosa po lancetowatym liściu powoli wspina się pająk dokąd tkasz mój mały chwilę patrzę na tę sztukę spokój za serce ściska jak pięknie zapach sosen udrażnia wiatr w płucach zielenią upojony zamyka się w sobie myślę o wszystkim co za mną co przed szeptem ptaków nawoływania ciche roztopiony jak lód wydaję się że znikam chcę tu zostać na jakieś setki sekund rozmajony wtapiam się w ekran przyrody łączę się z zielenią zmysłami oswojony rozszczepiony pryzmatem znikam w tej okolicy cieniem zieleni upijam się smakiem poziomkowym