przed drzwiami jak sen

stałem w progu nie mogłem się doczekać słów piosenki o siódmej nad ranem na dachu szron szepcze cicho zamknąłem świat w cztery ściany skulony na kanapie czuwam myślami przy tobie dotykam niewidzialne spojrzenia nie pozwól chwili zasnąć ogień w sercu jak w kominku drwa skaczą kto wyżej może to rozstanie może nie kochanie ze łzami usypiam w ubraniu jak bóbr w żeremi cicho szepczę do snu taka moja rozmowa gdy zbudzę marzenia na dłoni wspomnienia a ciebie wciąż nie ma zobaczysz dzień taki sam jak wczoraj w ustach słowa ciążą jak kamienie przed drzwiami jak sen wiatr lekko stuka płyną smutki głębokim strumieniem nigdy się nie zmienię jak głaz cichym kamieniem na boku leżał będę odłogiem