przy kawie i dymie

niewypowiedzianym słowom przebacz na językach niesione bez pardonu usta twoje smakują czekoladą kocham cię przenoszę przez próg życiowe bariery drogą przemian czas upływa może go nie ma nie płynie okłamujemy się zwariowani że nam nic nie jest pod skórą choroby kornik w korze drzewa coś piecze wierci w garści okruchy ciepła odrobiny żalu pod drzewem stoję od kilku dni pada deszcz moknę z nadzieją że mnie zawołasz jak ojciec wołał gdy mały chłopiec zapomniał że skończył się dzień który miał znaczenie a nocą odpocząć od historii pokonać ból serca przy porannej kawie zapalić papierosa dłonią odpędzać dym snuć opowieści o wojnie która niesie pokój skończony świat dotyka twoich powiek nowym świtem witać Boga tylko przebacz