spacer lasem

świergotem słów rozmowę sroko naciągasz dzięcioł na drzewie kurczowo pazurkami się trzyma ostatkiem siły kornikowi głowę urywa las życiem płonie tej jesieni spacer szelestem liści i wszystko zapominasz nie patrzysz na zegar czas w miejscu alejką umyka złodziej chowa w kroplach rosy skarby chwili nie uciekaj ode mnie zostań na moment trawy spieczone słońca promieniem rozświetlone półmrokiem przechodzi obok idę wplatam miedzy nas rozmowę widzisz kochana las jest sam a nas przybywa z każdym krokiem nowym rokiem odejść chciałaś tylko dokąd przy mym boku dotrzymuj kroku czas zgarbi ciała wspomniesz tą historię zabiera mnie kostucha zdrowie nie to wnukom o mnie opowiesz w szpakowatej głowie zapisane chwile w zapachu leśnej konwalii