spacer spokojnej duszy

po lesie z Panem Bogiem ścieżką idę na piechotę żółte liście zdradzają uśmiech tęczą barwną babie lato oplata nam skronie ptaki wysoko śpiewają pieśń tą samą radosną spokojną dusza podąża z boku spokojem ukojona wiatr dotyka mych ramion kąsa krótkie włosy jest tak dobrze jak w cichą noc żyć się chce blask iskry szept napijemy się wody ze źródła bije tu od lat nikt nie pamięta że Bóg mieszka pośród nas nikt nie kocha bliźniego tak jak spłoszony ptak idą dni a ja z Nim idę w szeroki świat nad rozlewiskiem nad łąkami płynę bratam się ze spokojem w czasach wojen