świtaniem witam nowy dzień

noc ucieka chwilę przed świtaniem odsłaniam firankę wyglądam przez szkło jak żuraw na stawie pełnym trzcin zapalam skręta jeszcze nastawię wodę na kawę chłodem pachnie nastroszony okrywam swetrem ramiona jak ptak skulony na gnieździe rozniecę ogień w kominku rozłupię na pół mocarne drwa rozpalam zawsze jedną zapałką jak harcerz poranek pachnie sianem skoszonym jakby mnie tutaj nie było to byłby ból na polach pasą się jelenie dzikie kaczki w kluczu krążą nad lasem ważne wydarzenia jak kłody pod stopami rozmyślam siorbiąc małą czarną