dzień poety

myśl co w głowie nie mieści się pod czaszką krąży jak jastrząb nad stadem gołębi czeka na moment by uderzyć z niszczycielską mocą poeta lubi spokój zanurza się w swej samotni wylewa na papier słowa dla ludzi lub dla korzyści z czegoś żyć trzeba papier drogi zamacza pióro szkicem na papierze parę słów niekoniecznie osobie znam świat choruję przed wypłatą samotny jak szary wilk w płaszczu niosą mnie nogi w kierunku zimy usiadłem na ławce mokrej przetarłem rękawem pociągam nosem będę chory na życie kochane przez swych bogów obserwuję ludzi i zmiany na niebie słonko dzisiejszego dnia nie zaswieci noc bywa nudna układam wiersze do snu gaszę światło gdy zasypiam czuję że się rozpływam w myślach