swoje wiem

trudna to rzecz dojrzałem do kilku spraw dzieci wyrosły kwiaty w ogrodzie zapachem kuszą zmysły natchniony idę przed siebie chwytam wiatr w żagle nikt nie zatrzyma mnie teraz wiem po co tutaj sterczę po linie stąpam czasem nad przepaści brzegiem marszczę czoła przed tymi co o nich zapomnieli dojrzały twardy jak skorupa nie do zgryzienia swoje wiem rozmyślam co dalej gdy horyzont skończy się zawisnę nad grubą linią czasu podaj dłoń by nie spaść zbyt nisko na skrzydłach wiatru odlecieć w przestrzeń skłonić się Bogu pomodlić skrycie by nikt nie słyszał odwiedzam miejsca zapomniane porośnięte ścieżki dziecięcych lat dziewczęta które kochałem kochać chcą nie mam sił by rozpamiętywać patrzę na stare kalendarze sporo tych dat nie wszystkie sytuacje wykorzystałem mam to co mam i jest dobrze powtarzam piękne dni przed nami przytulam żonę Kasię