tak mi brakuje ciebie

przed podróżą słuchałem ojca słów zastygłem na posterunku z karabinem nie zobaczyłem go już nigdy więcej rozpłynął się we własnym niebie brakowało go samotność pachniała jego zapachem mundur w szafie orkiestry straży ogniowej gdy w helikon dął włos jeżył się serce drgało mocniej żegnaj do zobaczenia tyle dopowiedzenia co zrobiłem z życiem gdy wysłałeś jak posłańca na krańce świata skąd ciężko wrócić pod strzechę by naprawić stary płot tego nie da się naprawić tkwię gdzieś z raną w sercu