wiosna

bociek przycupnął na gnieździe drzewa rozwijają zielenią liście dłonie dziecka małe paluszki dzień wydłużył sen krótkie noce krótkie sny głęboki rów rozkwita żółtym kaczeńcem ciepły zachodni wiatr delikatny deszcz włosy zmoczone nie stało się nic między nami iskrzy miłość zbudza rytm echo serca miarowe chce się żyć łąki dywanami barwią po horyzont konie rwa w galopie nad polem skowronek oświadcza światu żeby nie zasnąć nie przespać pierwszych dni pierwotny świat budzi zachwyt za mało w piersiach tlenu niebo jeszcze szare obłoki pełne wody na dole my cieszymy wiosną nie zaśnij miej szerokie horyzonty