zagubiony w sobie

pamiętam chwile które uciekły z ptakami do odległych ciepłych krajów pozostawionych snów z antypodów w sercu radość zamykam oczy zmarszczona twarz z wypisaną białą stroną historii zrozumiał ten co widział i dzielił ten sam los życie urywa się z dniem pierwszego upadku wyciśnięte łzy pierwsze gorzkie słowa serce umiera wraz z radością szare dni niegdyś bez znaczenia barwią każdy pojedynczy dzień zatrzymany w bursztynie w przestrzeni przeszłości myślę inaczej niż zwykle najgorzej stać się innym człowiekiem wszystko kształtuje się nie tak jak chcemy podkładamy kłody wytykamy kolejne sprawy niepotrzebni zmuszeni do niewolniczej pracy budzimy się nie sami z siebie tylko dla innych którzy mówią że tak trzeba czas ucieka gubimy szczęście radość topimy smutki gorzkie żale kieliszek za kieliszkiem nie odmieni losu zgubieni w ogniu nienawiści nie wierzymy że może być lepiej przyzwyczajeni do zmian i tłumów nasiąknięci chorą ideologią wsłuchani w puste słowa proroka co ma być będzie wszystko inne było nikt nie zatrzyma mnie kierowany ucieczką zaciskam ostatnie zęby nie wiele ich pozostało w gębie