zawrócić czas na jakiś czas

dotykałaś moich ramion pod wierzby płaczące skrywając nieśmiały wzrok usta kleiły się do ust smakowała kolacja ciało do ciała ciasto i masa słów obklejały mój mózg wspominam noce pełne rozmyślań włóczące się dni pomiędzy nimi roześmiane twarze których teraz nie poznaję długie włosy zapach twoich warkoczy oczy głębokie spojrzenia oszczędność w słowach wiatr porwał na strzępy nić co łączyła w mojej głowie miłość zawsze żywa oddycha pachnie zielenią mieni się jedwabistą purpurą sztandarem na wietrze