zemsta Mickiewicza

zieleń łąk pasie pejzaż głodnych oczu popielaty brąz pól zaoranych ma jakieś znaczenie ślady na ścieżkach drogach barbarzyńskich soczyste stawy żyją ryby pływają szare kaczki przydomowe rowy skąpane w wodzie zielonych żab leśne drzewa usypiają na noc palą się ogniska w sercach iskra nadzieja że wyręczy mnie świat na lepsze idę drogą boso bosy wydany na świat nagi staję przed tobą poufale nie mam kieszeni są w spodniach nie mam pieniędzy są w bankach nie mogę nic kupić ochrona bije mnie po pupie jakby na plecach brakowało miejsca na plakaty gdzie zło krzyżuje ludzi bliżej słońca udają bogów a są wilkami smarują twarze odchodami wkładają palce w środek zwieraczy otwieram piwo zapalniczką smakuję wolności dotykam cię ustami płyną dźwięki lecą ptaki całkiem wolne w miejscach niedozwolonych zatrutych zgniłe serca pełne sejfy guzy na płucach umieram w tym świecie nie sam tam dokąd brnął mnie prośby nie będę sam cudownie wszystkich znam uwielbiam ten stan