Okno

Zimny skowyt trudem wydostaje się z gardła nieistotne pragnienia znikają Chciałam być twoim oddechem na szybie skraplać się i patrzeć jak nadal wypuszczasz mnie z ust zmieniając palcami kształt Życzyłam sobie być śniegiem na twoim parapecie topnieć i spoglądać jak bardzo mi współczujesz zanosząc do lodówki Pożądałam być twoim krzyżem na ścianie wisieć i słuchać jak wypłakujesz modlitwy rzucając mnie na podłogę Lecz ja jestem tylko podłym brudem pomiędzy szkłem a ościeżnicą w twoim oknie nie weźmiesz mnie do ręki nie zlitujesz się nad wredną chorobą choćby pragnęła urodzić się inaczej Zawołasz zaraz mamę by mnie stąd zabrała śmierdzącą szmatą