...jesiennie...

czy z rana czy wieczora niebo się czerwieni stalowe obłoki burzą wiatr liście trąca nucąc im o przemijaniu w przechodzeniu dnia do nocy uśpionej jak jesienią wszystko pachnie tak astry uśmiechają róże jesieni kwiaty wiedzą też zostaną okapcione i jak już nie jedne drzewa ukażą swoj obraz nagości nawet gdy niebo kilka łez spuści wyławiając promienną kulę słońca złotą jak drzew korony blady księżyc się przygląda tak jesiennie do samego południa dla nie jednych to astredoida a to noc wita się z dniem nie pierwszy już raz ciepła jesień jest cudowna pełna ciepła i podziwu taka złoto-diamentowa rozaniela spojrzenie rozżarzonym płomieniem wznosi cudowny most w uśmiechu tęczy...