...jesienny miszmasz...

jesień w zieleni w złocie się mieni w czerwieni mieni się w blasku słońca radością życia i niknie powoli płowieje niczym człowiek odchodzi w sypiących się liściach na wiekuisty odpoczynek niezawodnie tak niezwłocznie ginie w spojrzeniu jak kwiat jak dom w którym rosła miłość tworząc przytulną rodzinę wesołą od dziecięcych lat zrównoważonego życia do przyszłości jak wszystko pustoszeje tak tracimy moduł miłości tracimy jasność dnia od uśmiechu do łez gorzkich łez których nie skosztujesz nawet gdy zzieleniejesz jak ciepłe kolory płowieją tak człowiek bez wiary Bogiem chciał być a stał się obrazem miedzianym co czarnieje udając złoto kiedy grosz do magnesu lgnie tak niewątpliwie wartość ma a gdzie człowiek pośpi dłużej tam słoneczko w diamencie poczeka...