...już wiosennie...

pod diamentowym niebem pod niebem błękitno-białym słońce świeci, deszczyk pada kwiat rozkwita drzewo, krzak jak pierwiosnki zielenieją od podnóża tęczą kwiatową błyska aronia już czerwienieje malina zielenieje magnolia srebną bielą czaruje kotki w lutym się marcują leszczyna swoją kolczykową oliwką oczy zadziwia, hortensja w zieleni i forsycja błyskawicznie słońcem błyśnie przy zawilcu Wiosna już! na łące pośrod gór krecich tęczowe barzanty skrzetem nawołują kuropatwy na randez-vous do głosu świstaszek nie brakuje nie brakuje zewnętrznego blasku tajemnej miłości z wielkoduszności co należy do życia rzadkości z perspektywy wiosennego czasu na dzień podziwu i romantyczną noc gdy trawa wydrapana lśni urodnie to wszystko pachnie już cudownie już wiosennie! gdyby jeszcze tak uciążliwe życie ekluzywne piękno ukazało radość byłaby najpiękniejsza na miłości fakt dokonany bez lekkomyślności, pyszałkowości jak próżności wręcz głupoty z chelpliwości nierozumnej podzielności przy którym traci się aromatu smak z tak sztucznej barierowości na naturalny analityczny rozkwit wiosny...