...na przedwiośniu...

idę sobie, ścieżkę tworzę pośród zesłych nawłoci u podnóża przebiśniegi przerastają suche trawy kotki krzaki przystrajają i leszczyna cieszy limonkowymi kolczykami widać już wiosnę w malinach na łąkach ziemia miękka miejscami tworzy stawy lecz aura uśmiechnięta błękit nieba ma nad sobą obłoki białe jak bałwany roztańczone ptaki rozśpiewane wiosennym nastrojem uradowane w dzikich wybujanych wysokich suszach sarenki skryte niczym bażanty, płochliwe wyczucie czujne mają, by odbiec i odfrunąć skrytek im nie brakuje, dróg zakrętów jak w dzikości suchego buszu serce rośnie wiosennym rozkwitem tak się zieleni prymulką i żonkilami co budzą się do życia niczym człowiek jest w wiosennym rozkwicie duszy...