...przy jesieni...

gdy maskę mroku zakłada dzień dusza szcześciem płonie niczym kominek alabastrowym ogniem serce się raduje,oczy błyszczą uśmiech za uśmiechem płynie od szyszek czuć zapach lasu jakby chodziło po chruście tańczący płomień jak słońce przypomina laserową fontannę wtulając nas blisko do siebie apetycznie rozbierając na perskim białym obłoku przy lampce szampana odpływamy do krainy rozkoszy,tonąc tchnieniem namiętności pożądanych z płomiennych uniesień miłości kominek w pełni blaskiem płonie szeptem pocałunków upici nektarem idziemy liczyć gwiazdy na niebie idziemy posłuchać jak cicho o miłości nuci wiatr...