...w architekturze jesieni...

słońce świeci już od rana wiater wieje liść opada drzewo łysieje 'starość nie radość śmierć nie wesele' wieczór cichutki chłodem już raczy pod niebem gwiazdy w złocie i srebrze oczy czarują choć noc półmroźna są tak wylewne piękne i cudne lecz nieba nie siegają bo też są zgubne niezależnie od pór roku teraz aura jest jesienna droga wilgotna mieni się kamykami granitu ale tylko pod latarnią obok trawa mokra chyba z menopałzy poci się jak (An)traktat liści spadają dekoracyjnie od złota po purpurę i szeleszczący susz jak młodość szybko mija tak rodzi po woli spustoszenie lecz krachu nie ma między niebem a ziemią klarowna jest granica przestrzeń zawsze pachnie nietuzinkową świeżością i choć jesień, jesienią już czas na halloween by udynić dynię sytuacją błazna ekonomicznie jak fizoloficznie i psychologicznie Uważaj na zombi ! korowód diabelski już do ciebie się zbliża ...