...wszechświata miłość...

człowiek jest jak ogień daje ciepło drugiemu w rytmie nieuchwytnym jest jak anioł dla ludzi choć każdy wie ogień pali i spala zostawiając zgliszcza lecz bez niego nie można żyć bo każdy ciepła chce człowiek jest jak wulkan nagrzewa się od stóp aż po rozum kipi z wciekłości jak lawa ze złością wylewa swoje łzy zatapiając nimi wszystkich by zginęli razem z nim nie dając sobie powiedzieć że nerwy są kajdanami człowiek sam siebie więzi jak więzień skazany na wiele lat wspominając chwile co kochał lecz zapomniał co miał dać zabierając co nazywa się kradzieżą bo miał gorącą krew zapominając że do miłości jest błękitna z różem czerwieni właśnie takie są usta gdy je całujesz ochoczo z pożądaniem mdleją powieki a pod nimi agonia jest odpływem człowiek nie wie gdzie jest czy w marzeniach czy w raju szumi w głowie Świat wiruje wznosząc namiętność ponad wszystko zapytać możesz każdego innego co przeszedł ostry zawał realnie nic innego przed oczami nie miał tylko raj gdzie nic się na Ziemi nie liczy tylko miłość a w niej kwiaty pachnące jak słowa których często brak...