Archipelag: Człowiek

Małgosi z Głuchołaz nie zasłania sobą przestrzeni wokół sama jest przestrzenią teraz kiedy zanurzam w gorącej herbacie maltanki otrzymane od Niej dla- jak mówiła- wspomnień przypominam moment naszego poznania cicha pochylona postać której w ogóle nie było widać w kafejce za wysokim kontuarem ale to właśnie Ona przykuła uwagę radosnym jak wiosenna natura uśmiechem otwartym sercem niczym rozległe ciągnące się równiny szczerością wzruszenia w brązowych żywych jak torfowa ziemia oczach zasłuchaniem w moje opowieści [ słuchała ich jak się słucha szumu morza nad którym nigdy nie była] tęsknotą za życiem choć sama jest życiem skarżyła się że uszkodzony nerw oka utrudnia Jej widzenie ale to właśnie Ona widziała najlepiej umiała dostrzec to co najlepsze w drugiej osobie tak patrzy się tylko sercem zanurzam kruchą maltankę w owocowej herbacie jak Proust swoje magdalenki i... widzę Ciebie tęsknotę-przestrzeń- życie po prostu Człowieka