impresja z Czarnego Lądu

dla tych, którzy wybierają się do Afryki, wrócili z niej lub mają ją w sercu lipcowy żar wdziera się do płuc drga powietrze jak na obrazach mistrzów impresjonizmu już wiem czym jest fata morgana odbite światło pokazuje świat na opak tu nikt się nie spieszy wieczna hasta maniana muesin śpiewa z minaretu pieśń jak przed wiekami zatrzymujemy się w drodze bo trwa właśnie południowa modlitwa afrykańskie dzieci zdumione porównują kolor skóry naszych rąk ich główki w dziesiątkach szorstkich warkoczyków jak powrozy nie mogą się nadziwić moim jasnym sypkim włosom jak jedwab jestem egzotyczna dla nich jak one dla mnie a przecież uśmiech i serca mamy takie same nadchodzi kojący wieczór spoglądają na mnie twarze faraonów kairski bazar porywa w krainę tysiąca i jednej nocy wdycham zapach egipskich przypraw przeglądam się w wypolerowanych cynowych misach i widzę nawet szczęśliwego pucybuta