Koł, co się historią zatoczył...

W pole wychodził nim niebo na wschodzie ujrzało ludzkie szmaty Patrzał w horyzont i szedł po drodze co róż się potykał o ludzi co złorzeczyli O kamień bezduszny cierpliwy co krok co jęk co kolwiek Aż wreszcie gdy gotów już był zatrzymał się i zbladł Nie upadł bo nie z gliny był a z prochu nawrócił się więc