nieskazitelna biel

białe jak śnieg pole prześcieradła olśniewająco gładka lśniąca biel zawsze przy sobie zaciśnięte w splotach jedna przy drugiej cienkie nici dwie miękkie w dotyku jak łabędzi puch wątek z osnową gdy któreś pęka całość się rozpada i nie pomoże ni krawiec ni zdun przerwana ciągłość splątanie uwalnia burzy porządek i tworzy się luz dwa końce nici wciąż się oddalają jedno do góry drugie patrzy w dół rozwiązłość tworzy zapadnięcie tafli powstaje dziura którą wpływa czerń naszycie łaty niczego nie zmieni jej ostra krawędź nocą zbudzi cię