punkt N

punkt N zaraz po przejściu granicy pola i lasu czas zaczynał się wahać oscylował dokoła punktu N raz w lewo raz w prawo wirował to wznosząc się to opadając na fali grawitacji niczym surfer spragniony surfingu po długiej przerwie w kontakcie z oceanem podniecony uczuciem uniesienia chłonął jak drobinki słonej wody kwanty z rozczepienia światła na granicach stref Higginsa* kumulował w jednym miejscu jasnymi barwami igliwia czy liści drzew by tuż obok umieścić fragment o rozmytych konturach poszarzałych i ciemniejszych tworząc obraz układanki z puzzli płynnie zmieniających się stopniem szarości nasycenia rozmycia i ostrości bez zmiany położenia z konturami styku iskrzącymi opalizującym widmem światła białego powietrze wokół nabierało ostrego przyjemnie rześkiego posmaku jak po letniej burzy z piorunami przestrzeń ewoluowała las przybrał kształt długiej splątanej rzuconej na ziemię spirali o nieregularnym promieniu od ok. 1.5 do kilkunastu metrów kiedy się w ten las w nią weszło latami można było chodzić całe popołudnie przemierzyć jej tego szmat lasu od ich początku aż do teraz po czym wyjść na pole kilka albo kilkanaście metrów od punktu wejścia od miejsca w którym się do niego weszło zaledwie przed kilkoma minutami no góra przed kwadransem zmęczone nogi bolą a ciało jest spragnione wody za to nigdy nie było uczucia głodu to miejsce ciągle tam jest ..... * strefy Higginsa; strefy nieciągłości (nadpłynności) przestrzeni i czasu o nieznanej etymologii i morfologii