to nie jest wiersz o ostach

na niebie księżyc i słońce trzymają się za ręce i nagle jemu pęka serce i leci drugiemu przez ręce a morze łez gasi to całe pogorzelisko dymiące serca biją dopóki są blisko jak kaczeńce na łące ptaki w gnieździe karmiące się nawzajem i tylko las dookoła pośród chmur szumi jakby je jadł spragniony serca łka w duszy wilka do księżyca który płonie płonie płonie płonie w objęciach słońca a noc i dzień jak zebra w pasach cała na drodze leży rozjechana a wiersz o ostach dopiero mi się marzy