trzciny i wiatr

wypadły włosy i zęby mgłą pokryły się oczy a myśli ciągle się śmiały i snuły świetliste plany mięśnie objęła atrofia organy wciąż arie grały usta coś ciągle mówiły gdy gasło światło szeptały Osz kur wa jakie to życie jest piękne wpierw odpłynęły płyny i rozłożyły się tłuszcze po nich mięśnie i ścięgna zetlała skóra mech pokrył skruszałe kości zazieleniły się stawy w zielonej bujnej matni gniazdo budują trzciniaki wiatr lubi się tu wyszumieć a kiedy nadlatuje uległe trzciny się kładą kiedy poczują że leci śpiewają jednym chórem Osz kur wa jakie to życie jest piękne gdy hurtem je przelatuje choć bywa czasami okrutne bo nikt ot tak nie potrafi giąć trzciny i kłaść w gołej ziemi