żyjemy

jako ten ugór ta ziemia opuszczona gdy się gospodarz zapodział pokrzywy mlecze i osty opanowały kraj cały] powrócił po krótkiej przerwie próbował zaorać chwasty lecz w świat się jęki rozlały // i krzyki aż sąsiad zawezwał policję i sprawa trafiła na lewo do sądów onego gdyż nie ma tu sprawiedliwego stanęły w obronie korników a dziki się rozpanoszyły ciągnęły soki z ziemi tej ziemi korzenie podryły nie dając w zamian niczego fabryki okrętów i cukru kopalnie va bank miast wznosić sprzedały niestety Jego nie mogą bo On jest niesprzedajny cóż orać więc trzeba corocznie a nawet dwa razy do roku ktoś mówił aby codziennie a może i więcej nie zważać na krzyki najlepiej lat siedem aż skończą się chwastów wybryki wyczerpią się banki nasienia i wreszcie nabierze uroku ta ziemia i święty nastanie spokój